در یک مغازه، مشتری کالا را برمیدارد، میچرخاند، جنسش را لمس میکند و اندازهاش را کنارِ دستِ خودش میسنجد. در فروشگاه اینترنتی هیچکدامِ اینها ممکن نیست: تنها چیزی که مشتری دارد عکسها و متن است. صفحهای که یک عکسِ تارِ گرفتهشده با موبایل و دو خط توضیح دارد، از مشتری میخواهد ریسک کند — و بیشترِ مشتریها ریسک نمیکنند؛ فقط برمیگردند و همان کالا را جای دیگری میخرند.
همان دو چیز، همزمان، تنها چیزی است که گوگل هم از محصولِ شما میبیند. پس عکس و توضیح دو کارِ جدا نیستند: یکی صفحه را پیدا میکند و دیگری آن را میفروشد.
چند عکس برای هر محصول لازم است؟
قاعدهٔ عملی ساده است: بهاندازهای عکس بگذارید که مشتری دیگر سؤالی نداشته باشد که مجبور شود بپرسد. هر پرسشی که از پشتیبانی میشود («جنسش چیه؟»، «پشتش هم همینطوریه؟»، «چقدر بزرگه؟») یعنی یک عکسِ کم دارید.
یک نقطهٔ شروعِ واقعبینانه برای هر دسته:
| دستهٔ کالا | حداقلِ منطقی | چه چیزهایی |
|---|---|---|
| پوشاک و کیف و کفش | ۶ تا ۸ | رو، پشت، جزئیاتِ دوخت و زیپ، برچسبِ جنس، روی بدن/در استفاده، هر رنگ جدا |
| لوازم دیجیتال | ۵ تا ۷ | سه زاویهٔ اصلی، پورتها و دکمهها، محتویاتِ جعبه، مقیاس در دست |
| لوازم خانه و دکور | ۵ تا ۶ | تنها روی زمینهٔ ساده، در فضای واقعی، جزئیاتِ سطح، ابعاد در قاب |
| آرایشی و بهداشتی | ۴ تا ۶ | بستهبندی، متنِ ترکیبات و تاریخ، بافت/سواچ، حجمِ واقعی |
| مواد غذایی | ۳ تا ۵ | بستهبندی، محتوای داخل، برچسبِ تغذیه و مجوز، آمادهشده |
سه عکسی که تقریباً همیشه جا میمانند و بیشترین اثر را دارند: عکسِ مقیاس (کالا کنارِ چیزی که اندازهاش را همه میدانند)، عکسِ جزئیات (دوخت، بافت، اتصال — همانجایی که کیفیت دیده میشود) و عکسِ در استفاده (کالا در دستِ آدم یا در فضای واقعی).
عکسِ بیشتر بهتر است، ولی عکسِ تکراری نه. ده عکس از یک زاویه با نورِ کمی متفاوت، همان یک عکس است — فقط صفحه را سنگینتر میکند.
«عکسِ خوب» یعنی چه
لازم نیست استودیو اجاره کنید. پنج چیز تقریباً تمامِ فاصلهٔ بینِ عکسِ آماتور و عکسِ فروشنده را پر میکند:
- نورِ یکنواخت. کنارِ پنجره در روز، بدونِ فلش. سایهٔ تند رنگِ واقعیِ کالا را عوض میکند و بعداً به مرجوعی تبدیل میشود.
- پسزمینهٔ خنثی و ثابت. یک کاغذ یا پارچهٔ ساده. مهمتر از رنگش این است که در همهٔ محصولات یکی باشد؛ همین یک کار، صفحهٔ دستهبندی را از «چند عکس کنارِ هم» به «یک فروشگاه» تبدیل میکند.
- کادرِ پر. کالا باید بیشترِ قاب را بگیرد. عکسی که کالا در وسطش کوچک است، در بندانگشتیِ فهرست عملاً دیده نمیشود.
- نسبتِ ابعادِ یکسان. همهٔ عکسها مربع یا همه عمودی. مخلوطکردنشان کارتِ محصولها را در فهرست ناهمتراز میکند.
- رنگِ صادق. فیلترِ اینستاگرامی نزنید. رنگی که در عکس دیده میشود ولی در واقعیت نیست، مرجوعی و نظرِ منفی میآورد — گرانترین نوعِ فروش.
کیفیت فنی: چیزی که کاربر نمیبیند ولی گوگل میشمارد
سرعتِ باز شدنِ صفحه یکی از سیگنالهای رتبهبندی است و در صفحهٔ محصول، سنگینترین چیزِ صفحه همیشه عکسهاست. عکسِ ۴ مگابایتیِ مستقیم از دوربین، روی اینترنتِ موبایل، صفحه را چند ثانیه دیرتر باز میکند — و بخشی از مشتریها آن چند ثانیه را صبر نمیکنند.
در لانچو این بخش خودکار است: هر عکس پیش از رفتن روی اینترنت، در خودِ مرورگر به WebP تبدیل و تا حدودِ ۲۰۰ کیلوبایت فشرده میشود، سقفِ فایلِ ورودی ۵ مگابایت است، و عکسِ آیفون (HEIC) هم پذیرفته و همانجا تبدیل میشود. یعنی میتوانید بدونِ نگرانی از حجم، عکسِ باکیفیت بفرستید. ولی دو کار همچنان با شماست:
- عکسِ ورودی باید واقعاً واضح باشد؛ فشردهسازی عکسِ تار را واضح نمیکند.
- عکس را از قبل بیدلیل کوچک نکنید. کوچککردن با ابزارِ گوشی معمولاً کیفیت را بدتر از فشردهسازیِ خودکار خراب میکند.
ترتیبِ عکسها؛ عکسِ اول از بقیه مهمتر است
عکسِ اولِ هر محصول فقط «اولین عکسِ گالری» نیست. همان یک تصویر است که:
- در فهرستِ محصولات و نتایجِ جستوجوی داخلیِ فروشگاه، کاورِ محصول است؛
- وقتی کسی لینکِ محصول را در واتساپ، تلگرام یا اینستاگرام میفرستد، تصویرِ همان کارتِ پیشنمایش است؛
- بهعنوان تصویرِ محصول به گوگل معرفی میشود.
پس عکسِ اول باید تمیزترین و گویاترین عکس باشد، نه اولین عکسی که از دوربین بیرون آمد. در داشبورد، ترتیبِ گالری با کشیدنورهاکردن عوض میشود و همان ترتیب همهجا اعمال میشود؛ در محصولاتِ چندرنگ، عکسِ رنگِ اول کاور است.
متنِ جایگزینِ تصویر (alt) و جستوجوی تصویرِ گوگل
ربات گوگل عکس را نمیبیند؛ متنِ کنارش را میخواند. متنِ جایگزین هم برای کاربرانِ نابینا (اسکرینریدر) و هم برای جستوجوی تصویر تعیینکننده است — و جستوجوی تصویر برای کالاهای دیداری مثل پوشاک و دکور، منبعِ ترافیکِ کمی نیست.
در لانچو، متنِ جایگزینِ تصویرِ محصول از نامِ خودِ محصول ساخته میشود و نامِ فارسیِ فروشگاه هم بهصورت خودکار به عنوانِ (title) هر تصویرِ ویترین اضافه میشود. نتیجهٔ عملیاش یک قاعدهٔ ساده است: نامِ محصول را دقیق بنویسید. «تیشرت» نامِ محصول نیست؛ «تیشرت آستینکوتاه نخی مردانه یقهگرد — سرمهای» هست. همان نام است که هم بالای صفحه، هم در متنِ جایگزینِ عکسها و هم در نتیجهٔ گوگل ظاهر میشود.
توضیحاتِ کامل؛ آنچه واقعاً باید در آن باشد
توضیحِ محصول جای شعار نیست («بهترین کیفیت، قیمت استثنایی»). جای پاسخ است. یک توضیحِ کامل تقریباً همیشه اینها را دارد:
- یک بندِ اول که کلِ کالا را میگوید — چیست، برای چه کسی، و چه فرقی با نمونهٔ ارزانترش دارد.
- مشخصاتِ عددی. ابعاد، وزن، ظرفیت، جنس، توان، مدتِ شارژ. هر عددی که مشتری ممکن است با کالای دیگری مقایسه کند.
- راهنمای اندازه یا سازگاری. برای پوشاک: جدولِ سایز و قدِ مدل. برای قطعات: با چه مدلهایی میخورد.
- شرایطِ نگهداری و استفاده. قابل شستوشو در ماشین؟ ضدآب؟ مناسبِ ماکروویو؟
- محتویاتِ بسته. دقیقاً چه چیزی در جعبه است — و چه چیزی نیست.
- گارانتی، اصالت و مرجوعی. همان جملهای که تردید را برمیدارد.
و مهمتر از همه: دو خطِ اولِ توضیح را برای گوگل بنویسید. اگر برای صفحهٔ محصول توضیحِ سئوی جداگانه ننویسید، همان ابتدای متنِ شما بهعنوان «توضیحِ متا» منتشر میشود و در نتیجهٔ جستوجو زیرِ عنوان دیده میشود — که در عمل حدودِ ۱۶۰ کاراکترِ اول است و بقیهاش با «…» بریده میشود. پس آن دو خط باید خودشان یک جملهٔ کاملِ فروشنده باشند، نه شروعِ یک مقدمهچینی.
بدترین کارِ ممکن: کپیِ توضیحِ تأمینکننده
وقتی متنِ توضیح را عیناً از سایتِ تأمینکننده یا از یک فروشگاهِ بزرگ کپی میکنید، همان متن روی دهها دامنهٔ دیگر هم هست. گوگل مجبور است یکی را انتخاب کند و تقریباً هیچوقت آن یکی، فروشگاهِ تازهکارِ شما نیست. متنِ دستنویسِ کوتاه اما یکتا، از متنِ بلندِ کپیشده همیشه بهتر عمل میکند. همین حکم برای عکس هم برقرار است: عکسی که از سایتِ دیگری برداشتهاید، برای گوگل نسخهٔ تکراریِ یک تصویرِ شناختهشده است — و علاوه بر آن، مسئلهٔ حقِ مؤلف هم دارد.
آنچه رباتها از صفحهٔ شما برمیدارند
صفحهٔ محصول در لانچو، جدا از متنی که کاربر میخواند، یک نسخهٔ ماشینخوان از همان کالا هم منتشر میکند (Product در schema.org): نام، توضیح، شناسه، برند، دسته، قیمت، فهرستِ تصاویر، وضعیتِ موجودی و — اگر نظرِ تأییدشده داشته باشید — میانگینِ امتیاز و تعدادِ نظرها. همین ساختار است که «نتیجهٔ غنی» میسازد: قیمت و ستارهها و «موجود» درست زیرِ لینکِ شما در گوگل.
نکتهٔ عملی این است که این جدول از فیلدهای خالی چیزی نمیسازد: محصولِ بیعکس، بیتوضیح و بیقیمت، دادهٔ ساختاریافتهٔ ناقص منتشر میکند و همان جای خالی، تفاوتِ یک لینکِ ساده با یک نتیجهٔ چشمگیر است. همین دادهها هستند که به فیدِ موتورهای مقایسهٔ قیمت (ترب، ایمالز) هم میروند؛ ردیفِ بیتصویر آنجا هم عملاً دیده نمیشود.
و تأثیرش بر فروش
سئو مشتری را به صفحه میرساند؛ عکس و متن او را به سبدِ خرید میرسانند. سه اثرِ مستقیم که در همان ماهِ اول دیده میشوند:
- تردیدِ کمتر، سفارشِ بیشتر. هر سؤالِ بیجوابی که در صفحه میماند، یک دلیل برای بستنِ صفحه است.
- مرجوعیِ کمتر. بیشترِ مرجوعیها از «آن چیزی نبود که فکر میکردم» میآیند — یعنی از عکس یا متنی که ناقص بوده. مرجوعی هزینهٔ ارسال، هزینهٔ بستهبندی و یک مشتریِ ناراضی را با هم دارد.
- پشتیبانیِ سبکتر. جدولِ سایزی که یکبار نوشته میشود، جای دهها پیامِ «سایز ۴۰ اندازهٔ چیه؟» را میگیرد.
اگر عکسِ حرفهای ندارید
کسبوکارِ کوچک معمولاً نه استودیو دارد نه عکاس. لانچو برای همین حالت استودیوی تصویر با هوش مصنوعی دارد: از روی یک عکسِ موجودِ همان محصول میتوانید زاویههای دیگری بسازید و مستقیم به گالریِ همان رنگ اضافه کنید، و برای بنر و تصویرِ دستهبندی هم تصویر تولید کنید.
یک هشدارِ لازم: تصویرِ ساختهشده باید همان کالایی را نشان دهد که میفروشید. تصویری که جزئیاتِ واقعی را عوض میکند، دقیقاً همان مرجوعیای را میسازد که قرار بود جلویش گرفته شود. برای عکسِ مقیاس، عکسِ برچسبِ جنس و عکسِ ایرادهای احتمالیِ کالای دستِدوم، هیچ جایگزینی جز دوربینِ خودتان نیست.
چکلیستِ نهایی برای هر محصول
- دستِکم پنج عکس، هرکدام چیزِ تازهای نشان دهد.
- عکسِ اول، تمیزترین و گویاترین — چون کاورِ همهجاست.
- پسزمینه و نسبتِ ابعاد در کلِ فروشگاه یکسان.
- یک عکسِ مقیاس، یک عکسِ جزئیات، یک عکسِ در استفاده.
- نامِ محصولِ دقیق و کامل — چون متنِ جایگزینِ عکسها از آن ساخته میشود.
- توضیح با یک جملهٔ کاملِ فروشنده شروع شود (همان چیزی که در گوگل دیده میشود).
- مشخصاتِ عددی، اندازه، محتویاتِ بسته، گارانتی و شرایطِ مرجوعی نوشته شده باشد.
- هیچ متن و عکسی از جای دیگری کپی نشده باشد.
- قیمت و موجودی بهروز باشد تا دادهٔ ساختاریافته کامل منتشر شود.
اگر میخواهید ترتیبِ کلِ کارها را از ابتدا ببینید، راهنمای راهاندازی فروشگاه اینترنتی را بخوانید؛ و برای انتخابِ نامِ درستِ دامنه، این راهنما. اگر هم فروشگاهتان آماده است و فقط میخواهید محصولات را درست وارد کنید، از همینجا شروع کنید.
