دامنه ارزان‌ترین بخشِ راه‌اندازی است و در عینِ حال سخت‌ترین بخش برای تغییر: با عوض‌کردنش، آدرس‌های ایندکس‌شده، لینک‌های بیرونی و شناختِ مشتری را از دست می‌دهید. پس یک ساعت وقت برای این تصمیم، ارزشش را دارد.
هفت قاعدهٔ عملی
- کوتاه و قابلِ تلفظ. معیارِ واقعی: پشتِ تلفن بگویید و طرف بتواند بدونِ هجی‌کردن بنویسد.
- بدونِ خط تیره و عدد. این دو در گفتار گم می‌شوند.
- املایِ فارسی‌شدهٔ پایدار. اگر نام‌تان به دو شکل لاتین نوشته می‌شود، هر دو را چک کنید.
- به نامِ خودتان ثبت کنید. این شرطِ نماد اعتماد هم هست — مدارک اینماد.
- نامِ کالا را در دامنه حبس نکنید. «کیف‌شاپ» وقتی کفش هم بفروشید محدودتان می‌کند.
- شباهتِ خطرناک نسازید. نامی که به برندِ ثبت‌شدهٔ دیگری نزدیک باشد، ریسکِ حقوقی و ریسکِ ازدست‌دادنِ دامنه دارد.
- شبکه‌های اجتماعی را هم‌زمان بگیرید. هم‌نامیِ اینستاگرام و سایت، شناخت را دو برابر می‌کند.
ir یا com؟
- ir. ارزان‌تر، ثبت و تمدیدش داخلی است و برای مخاطبِ ایرانی کاملاً جاافتاده. برای فروشگاهی که مشتریانش داخلی‌اند انتخابِ متعارف است.
- com. جهانی و برای برندسازیِ بلندمدت و مخاطبِ خارج از ایران بهتر؛ در عوض یافتنِ نامِ آزاد سخت‌تر است و پرداختِ بین‌المللی می‌خواهد.
اگر هر دو در دسترس بود و بودجه اجازه داد، هر دو را بگیرید و یکی را روی دیگری هدایت کنید — این ارزان‌ترین بیمهٔ برند است.
پیش از ثبت، این کارها را بکنید
- نام را در گوگل و اینستاگرام جست‌وجو کنید؛ اگر رقیبِ هم‌نامِ فعالی هست، از همان‌جا منصرف شوید.
- پسوندهای مشابه را ببینید تا از هم‌نامی با یک سایتِ بی‌ربط جلوگیری کنید.
- آزاد بودنِ دامنه را بررسی کنید — در صفحهٔ اصلیِ لانچو یک جعبهٔ بررسی هست که در صورتِ گرفته‌بودن، جایگزین پیشنهاد می‌دهد.
- اطلاعاتِ مالکیت را دقیق و به‌نامِ خودتان وارد کنید.
دامنه را زودتر از فروشگاه بگیرید، اما نه پیش از آنکه بدانید چه می‌فروشید — نامی که از کالای امروزتان می‌آید، معمولاً محدودیتِ فردایتان است.
گامِ بعدی، انتخابِ روشِ راه‌اندازی و برآوردِ هزینه است: هزینهٔ راه‌اندازی و راهنمای کامل.
